Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şiddet, aşağılama ve iktidar oyununa maruz bırakır.

Pasolini, bu filmde faşizmin ve tüketim toplumunun mekanizmalarını acımasız bir şekilde eleştirir. Görüntüler, izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlayan bir estetikle sunulur; şiddet, doğrudan ve sansürsüz bir biçimde perdeye yansıtılır. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin soğuk kayıtsızlığını etkileyici bir şekilde yansıtır. Film, bir korku veya istismar hikayesi olmanın ötesinde, iktidarın yapısını, itaati ve insan doğasının karanlık yönlerini sorgulayan politik bir manifestodur.

Yönetmenin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan 'Salò', izleyiciyi pasif bir konumdan çıkarıp, şiddetin seyircisi olmanın anlamı üzerine düşünmeye zorlar. Görsel dili ve sembolizmiyle birçok akademik çalışmaya konu olmuştur. Rahatsız edici içeriği nedeniyle birçok ülkede yasaklanmış veya kesilmiş olsa da, sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulmaz ve derin bir etki bırakan bir yapımdır. İnsanlık durumu, iktidar ilişkileri ve sanatın sınırları hakkında cesur bir film arayanlar için temel bir izlenimdir.