Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkileyici filmlerinden biridir. Film, yeni nişanlanmış genç bir Parisli kadın olan Jeanne (Maria Schneider) ile, karısı intihar etmiş, derin bir yas ve yabancılaşma içindeki Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) arasında, isimsiz ve kuralsız bir şekilde başlayan tutkulu, yıkıcı ve son derece gizli bir ilişkiyi anlatır. İkilinin buluşmaları, Paris'te kiralık bir dairede, gerçek kimliklerinden ve geçmişlerinden tamamen soyutlanmış, yalnızca fiziksel ve duygusal dürtülere dayanan bir alanda gerçekleşir.

Marlon Brando, Paul karakterine derin bir içsel acı, öfke ve kırılganlık katarken, performansı sinema oyunculuğunda bir dönüm noktası olarak kabul edilir. Maria Schneider ise Jeanne'nin masumiyet, merak ve nihayetinde isyan dolu yolculuğunu inandırıcı ve cesur bir şekilde aktarır. Bertolucci'nin yönetmenliği, Vittorio Storaro'nun görsel olarak çarpıcı sinematografisi ve Gato Barbieri'nin unutulmaz caz müziğiyle birleşerek, karakterlerin psikolojik çıkmazlarını ve Paris'in melankolik atmosferini güçlü bir şekilde yansıtır.

Film, yas, yalnızlık, cinsellik, özgürlük ve geleneksel ilişki normlarının reddi gibi temaları cesurca ele alır. Çıktığı dönemde büyük sansasyon yaratmış ve sansür tartışmalarının odağı olmuştur. 'Last Tango in Paris', yalnızca bir aşk veya cinsellik filmi değil, aynı zamanda iki kayıp ruhun birbirlerinde bulduğu geçici sığınak ve nihai yıkımın portresidir. Sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulmaz performanslara ve görsel bir şölene ev sahipliği yapan bu başyapıtı izlemek, seyirciyi derin bir psikolojik yolculuğa çıkarır.