Alice Rohrwacher'in yönettiği 2018 yapımı Happy as Lazzaro (Lazzaro felice), dram, fantastik ve gizem unsurlarını harmanlayan, unutulmaz bir İtalyan filmi. Film, sonsuz iyilik ve saflık timsali genç köylü Lazzaro'nun, aristokrat bir aile tarafından sömürülen Inviolata köyündeki yaşamıyla başlıyor. Lazzaro'nun saf iyiliği ve köylülerin maruz kaldığı feodal sömürü düzeni, filmin ilk yarısında etkileyici bir sosyal eleştiri sunuyor.

Ancak Happy as Lazzaro, beklenmedik bir dönüşle zamansız ve mekansız bir yolculuğa evriliyor. Bu geçiş, filmi basit bir köy draması olmaktan çıkarıp büyülü gerçekçilik ve modern dünyaya dair derin bir alegoriye dönüştürüyor. Adriano Tardiolo'nun ilk kez kamera karşısına geçtiği Lazzaro karakteri, unutulmaz bir performans sergiliyor; yüz ifadeleri ve beden diliyle saf iyiliği ve insanlığın çelişkilerini muazzam bir şekilde yansıtıyor.

Rohrwacher'in yönetmenliği, filmi hem görsel bir şiire hem de keskin bir sosyal yoruma dönüştürüyor. Doğal ışık kullanımı ve 16mm çekimler, filme otantik ve nostaljik bir hava katarken, hikaye anlatımındaki cesur yapısal tercihler izleyiciyi sarsıyor. Happy as Lazzaro, sömürü, dostluk, zaman ve insan doğası üzerine düşündürücü sorular soran, türleri aşan bir başyapıt. İzleyiciyi hem duygusal hem de entelektüel bir yolculuğa çıkaran bu film, çağdaş sinemanın en özgün ve dokunaklı örneklerinden biri olarak öne çıkıyor.