Luis Buñuel'in 1967 yapımı başyapıtı Belle de Jour, burjuva yaşamının sıkıcılığına sıkışmış genç bir kadının, Séverine'in (Catherine Deneuve) iç dünyasına ve bastırılmış arzularına cesur bir bakış sunar. Zengin ve kibar bir cerrah olan kocası Pierre (Jean Sorel) ile görkemli bir hayat süren Séverine, dışarıdan mükemmel görünen evliliğinin derinlerinde bir tatminsizlik ve cinsel fantezilerle boğuşur. Bu iç çatışma, onu Paris'in arka sokaklarındaki gizli bir geneleve, hafta içi öğleden sonralarında 'Belle de Jour' (Gündüz Güzeli) takma adıyla fahişelik yapmaya sürükler.

Catherine Deneuve'in performansı filmin kalbinde yer alır. Soğuk ve mesafeli dış görünüşünün altında kaynayan tutku, suçluluk ve keşif duygularını ince ince işleyerek unutulmaz bir karakter yaratır. Buñuel'in yönetmenliği, gerçeklik ile fanteji, masumiyet ile yozlaşma arasındaki çizgiyi ustalıkla bulanıklaştırır. Sürrealist unsurlar, Séverine'in bilinçaltı arzularını ve korkularını somutlaştıran rüya sekansları aracılığıyla filmin dokusuna işlenmiştir.

Belle de Jour, sadece bir 'fahişelik dramı' değil, toplumsal normlar, cinsellik, sınıf ayrımı ve kimlik arayışı üzerine derin ve provokatif bir incelemedir. Buñuel, izleyiciyi Séverine'in eylemlerini yargılamak yerine anlamaya, onun karmaşık psikolojisini takip etmeye davet eder. Görsel zarafeti, keskin senaryosu ve güçlü oyunculuklarıyla film, sinema tarihinin en etkileyici ve tartışmalı eserlerinden biri olmaya devam ediyor. Cinsel özgürlük, evlilik ve bireysel arzular konusundaki cesur sorgulaması, günümüzde de geçerliliğini koruyor ve izleyiciye düşündürücü bir deneyim vaat ediyor.